លោកតាលក់គោច្រើនក្បាលទើបខ្ញុំរៀនចប់ ពេលនេះខ្ញុំទិញឡានដឹក​លោកតាដើរ​លេងម្ដង

បរទេស៖ ការ​លំបាក​របស់​មនុស្ស​មាន​ខុស​ៗ​គ្នា ប៉ុន្តែ​រសជាតិ​ជីវិត​ដែល​លំបាក​បំផុត គឺ​រស់នៅ​ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ ហើយ​ឪពុក​ម្ដាយ​លែង​លះ​គ្នា​ទៅ​ទៀត។ ទោះ​លំបាក​បែប​នេះ​ក្ដី និស្សិត​ស្រី​ម្នាក់​នៅ​ប្រទេស​ថៃ បាន​តស៊ូ​រហូត​រៀន​ចប់​បរិញ្ញា ហើយ​មាន​ប្រាក់​ខែ​ចាយ​គ្រប់​គ្រាន់ រហូត​អាច​ទិញ​ឡាន​ដឹក​លោក​តា​ដើរ​លេង និង​ចូល​ហាង​អាហារ​ថ្លៃៗ​ទៀត​ផង។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី១១ ខែ​ធ្នូ​កន្លង​ទៅ​នេះ គណនី Facebook របស់​និស្សិត​ឈ្មោះ Goppy Suebsamut បាន​បង្ហោះ​រូប​ភាព​លុត​ជង្គង់​ជូន​សញ្ញាប័ត្រ​ទៅ​លោក​តា ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ការ​ចែក​រំលែក​ជា​ច្រើន​ម៉ឺន​ដង។ តាម​សារព័ត៌មាន Khoasod របស់​ប្រទេស​ថៃ បាន​បញ្ជាក់​ថា ក្រោយ​ឃើញ​រូប​ភាព​ដ៏​រំជួល​ចិត្ត​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ចែក​ចាយ​លើ​បណ្ដាញ​សង្គម អ្នក​យក​ព័ត៌មាន​ក៏​បាន​ទាក់​ទង​សម្ភាស​ភ្លាម​ផង​ដែរ ដើម្បី​ចង់​ដឹង​រឿង​រ៉ាវ​ពិត។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

និស្សិត​ស្រី​វ័យ ២៣​ឆ្នាំ បាន​រៀប​រាប់​ថា គ្រួសារ​របស់​នាង​ជា​អ្នក​ស្រែ​ចម្ការ និង​មាន​ស្ថានភាព​ជីវិត​ក្រ​លំបាក​បំផុត។ នៅ​អាយុ ៧​ឆ្នាំ ម្ដាយ​ឪពុក​នាង​បាន​លែង​លះ​បែក​បាក់​គ្នា។ ក្រោយ​មក យាយ​ក៏​ស្លាប់​បាត់។ ពេល​ម្ដាយ​មាន​ប្ដី​ថ្មី នាង​គ្មាន​ទី​ពឹង​ជាប់​លាប់​ឡើយ ព្រោះ​មិន​អាច​រស់​នៅ​ជាមួយ​ឪពុក​ចុង​បាន។ នាង​ក៏​​ត្រូវ​ជីវិត​យ៉ាង​ត្រដាបត្រដួស​ជាមួយ​ជីតា​ចិត្ត​ធម៌​ម្នាក់ ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​មាន​អាយុ ៨០​ឆ្នាំ​ហើយ។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ចង​ចាំ​មិន​ភ្លេច ជីតា​របស់​នាង​បាន​ធ្វើ​ការ​ច្រើន​ម៉ោង ធ្វើ​ការងារ​សព្វ​បែប​យ៉ាង ដើម្បី​ឱ្យ​នាង​បាន​រៀន​សូត្រ​បន្ត។ រហូត​ទប់​ទល់​លែង​បាន ក៏​ត្រូវ​លក់​គោ​ជា​ច្រើន​ក្បាល យក​មក​បង់​រៀន​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ។ ពេល​នោះ អ្នក​ជិត​ខាង​បាន​សើច​ចំអក​រូប​នាង និង​ជីតា​ថា៖ “ឱ្យ​រៀន​ធ្វើ​អ្វី គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទេ។ ទៅ​រៀន​នៅ​ទី​ក្រុង ដឹង​តែ​មាន​កូន​មុន​ពេល​រៀន​ចប់​ហើយ”។ ពាក្យ​​លឺ​ផ្ទាល់​ត្រចៀក​នេះ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ខឹង​ខ្លាំង​ណាស់ ប៉ុន្តែ​ប្រឹង​ទប់​អារម្មណ៍។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ទោះ​ម្ដាយ​មាន​ថ្មី​មែន​ពិត ក៏​ផ្ញើ​លុយ​ឱ្យ​នាង​បាន​រៀន​ខ្លះ ប៉ុន្តែ​តិច​តួច​ណាស់ ព្រោះ​ត្រូវ​ចិញ្ចឹម​កូន ២​នាក់​ផ្សេង​ទៀត។ ចំណែក​អ្នក​ទំនុក​បម្រុង​ធំ​បំផុត​គឺ​ជីតា ដែល​លក់​គោ ឱ្យ​នាង​រៀន។ ក្រោយ​មក នាង​ក៏​បាន​រក​ការងារ​ក្រៅ​ម៉ោង​ធ្វើ ដើម្បី​សន្សំ​លុយ​ជួយ​ដល់​ជីតា​វិញ។ ត្រឹម​អាយុ ២៣​ឆ្នាំ នាង​អាច​មាន​ការងារ​ល្អ​ច្រើន​កន្លែង និង​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ខែ​គ្រាន់​បើ​ដែរ ដើម្បី​ផ្គត់​ផ្គង់​ជីវភាព។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

បើ​តាម​ការ​បញ្ជាក់​របស់​និស្សិត Goppy Suebsamut បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា នាង​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ជំនាញ​គ្រប់​គ្រង​ពាណិជ្ជកម្ម​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ Khon Kaen University។ ប៉ុន្តែ​អំឡុង​ពេល​រៀន នាង​បាន​ទទួល​ការងារ​មួយ ដែល​មាន​ប្រាក់​ខែ​ប្រមាណ ១២០០០​បាត (ជិត ៤០០​ដុល្លារ) ហើយ​នៅ​មាន​ការងារ​បន្ទាប់​បន្សំ​ដែល​ទទួល​បាន​ប្រាក់​កម្រៃ​បន្ថែម និង​លក់​ទូរសព្ទ រហូត​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ដឹក​លោក​តា​ដើរ​លេង ចូល​ហាង​ថ្លៃ​ថ្លៃ​ផង​ដែរ៕ ប្រែសម្រួល៖ស៊ីវត្ថា​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ហាមលួច​ចម្លងអត្ថបទ​​ពីវេបសាយ Khmer-Global.com ដោយគ្មាន​ការ​អនុញ្ញាត
Loading...
error: ហាមលួចចម្លងគ្មានការអនុញ្ញាត!